dinsdag 16 juni 2009

Als je niet kunt delen, kun je ook niet vermenigvuldigen...


Zoals ik in m'n vorige blogpost al aankondigde wil ik niet met lege handen naar Zuid-Afrika gaan. Tijdens mijn verblijf in Limpopo vorig jaar, maakte ik kennis met Irad, een fanatieke student die het als z'n levenstaak zag die 'makgoa', oftewel ons blanken, een beetje wegwijs te maken in de jungle die Sovenga heette. Hij woont met z'n moeder en broer op ongeveer 20 minuten rijden van de University of Limpopo in Gamamapotze. De bewoners van het in de bergen gelegen dorp in ruig terrein zijn verstoken van stromend water, elektriciteit en enig comfort. Nadat we elkaar vijf maanden kenden, nodigde hij mij en m'n medestudenten van de Radboud Universiteit, die ook onderzoek deden in Limpopo, uit z'n hometown Gamamapotze te bezoeken. En daar maakten we kennis met de Zuid-Afrikaanse equivalent van Moeder Theresa, behalve dan dat ze niet zo bekend is, niet haar aanzien heeft, geen geld heeft om kansloze wezen te helpen en niet in de laatste plaats ook geen benen heeft...


Anny Mamaregane heeft haar benen jaren geleden verloren na een infectie en na lerares te zijn geweest, was ze opeens aan haar huisje gekluisterd. Maar bij de pakken neerzitten, ho maar. Anny is een trotse vrouw en omdat ze belangrijk voor haar community wilde blijven besloot ze een opvang op te zetten voor weeskinderen van AIDS-slachtoffers en de allerarmste kinderen. Eerst was er 1, toen waren er 2 en het werden er al snel 17. Toen wij er afgelopen jaar waren, waren er inmiddels 54 kinderen. Door de verschrikkingen van HIV/AIDS neemt dit aantal nog steeds toe. Met het kleine beetje geld dat zij heeft verdiend en voor handen heeft, geeft ze de kinderen wat te eten, wat te drinken en probeert ze ze ook nog te helpen met hun huiswerk. Om de kinderen hun leefomstandigheden voor even te laten vergeten zingen en dansen ze samen. De meeste kinderen hebben niet eens schoenen en dragen alleen vodden. De dagelijkse maaltijd bestaat eigenlijk alleen uit maïspap en met wat geluk een stuk brood.


Inmiddels heb ikzelf een aardig bedrag opzij gezet dat ik Anny wil aanbieden. Mijn vraag aan jullie is om dit vooral aan te vullen zodat zij het goede werk dat ze nu verricht, kan voortzetten. Op dit moment moet Anny het doen met haar eigen geld en het kleine beetje dat ze van de mensen in haar dorp kan lospeuteren. Ze heeft het hard nodig, alle kleine beetjes helpen, dus stort vooral wat je kunt missen...Omdat het openen van een nieuwe rekening geld kost, wil ik jullie vragen te storten op mijn persoonlijke rekening 912078723 t.n.v. Kees Verheij te Groenlo onder vermelding van 'Wezenproject Anny'. Over twee weken zal ik dan het bedrag dat we samen kunnen binnenhalen, aanbieden aan Irad en z'n moeder. Hopelijk kan ik haar dan een mooi bedrag overhandigen om eten en drinken, kleren, andere noodzakelijke benodigdheden en wat schoolboeken en schoolspullen te kopen. Mijn dank is groot en eeuwig!

BAIE DANKIE!

Stung by the African bug....



Tobela makgoa,

Over 2 weken vertrek ik wederom, deze keer helaas maar voor 2 weken, naar de door mij geliefde Rainbownation: Zuid-Afrika.
Zoals velen van jullie weten is het kleurenpalet van de Rainbownation nog niet helemaal ingekleurd en behoeft Bafana Bafana nog behoorlijke opbouwwerkzaamheden. Met name op het gebied van HIV/AIDS zijn er nog veel stappen voorwaarts te maken en in het kader hiervan vertrek ik ook opnieuw naar het Afrikaanse continent.
Samen met Professor Jansen, bij wie ik ben afgestudeerd, zal ik een conferentie bijwonen in Durban van de African Association for Rhetoric waar ik over mijn onderzoek over traditionele gewoonten en gebruiken in relatie tot HIV/AIDS zal gaan spreken dat ik afgelopen jaar heb uitgevoerd in Limpopo, Zuid-Afrika. Naast onze presentatie op de conferentie in Durban heb ik samen met Professor Jansen een artikel geschreven. In Durban zullen naast hoogwaardigheidsbekleders verschillende Zuid-Afrikaanse HIV/AIDS experts, alsook experts uit allerlei verschillende domeinen vanuit de rest van de wereld samenkomen om van gedachten te wisselen over de ziekte die in sommige provincies meer dan 20% van de bevolking in z'n greep heeft. Een geweldige kans natuurlijk waar ik dan ook erg blij mee ben en trots op ben. De meeste voorbereidingen zijn inmiddels getroffen: noodzakelijk inentingen, medicatie, onderdak, vliegreizen, etc. etc.

Maandag 29-6 kom ik aan in Johannesburg, om de volgende dag direct door te vliegen naar Durban voor de driedaagse conferentie. Zaterdag 4 juli vlieg ik terug naar Johannesburg om vervolgens voor ruim een week door te reizen naar Polokwane, het oude Pietersbrug, in Limpopo om oude bekenden en vrienden op te zoeken zoals Erad, Basala, Mosa, Jackyboy, de familie Calitz, en niet te vergeten goede vriend Julien, die op dit moment samen met medestudenten van de Radboud Universiteit Nijmegen onderzoek uitvoeren aan de University of Limpopo.
"I'm stung by the African bug" en ik wil niet met lege handen naar het land terugkeren waarop ik vorig jaar verliefd ben geworden...en daar kan ik jullie hulp ook goed bij gebruiken, maar daarover de volgende keer meer...