“Silence is the virtue of fools”

Goeiemorre,

Hoe gaan het julle? Ek es reg en ek het amper bij tannie en vriendin Sonia Calitz en hulle familie aangekom en dat maak baie plesier.

Het is uiteindelijk gelukt om in Polokwane, het vroegere Pietersburg, een plek te vinden om opnieuw even in contact te zijn met de rest van de wereld, die op sommige momenten hier heel erg ver weg lijkt…
Hoewel we nog even van prachtig Durban hebben genoten, in de Indische Oceaan hebben gezwonnen en bovendien een aantal wedstrijden hebben gezien in het kader van het Wereldkampioenschap Beachvoetbal, waren we er natuurlijk voor de HIV/AIDS-Conferentie van de African Association for Rhetoric. Deze ging meteen goed van start toen ik als Professor Verheij werd aangekondigd. Natuurlijk was dat iets te hoog gegrepen, al moet ik zeggen dat de kwaliteit van de ‘andere’ professoren en sprekers af en toe op z’n minst discutabel was te noemen. Wat dat betreft was de conferentie er een van hoogte- en dieptepunten, maar uiteindelijk hebben er goede discussies plaatsgevonden tussen experts uit respectievelijke disciplines als ‘media and HIV/AIDS’, ‘AIDS and Pharmacology’, ‘Symbolic Rhetoric’, ‘AIDS and Sexuality’, ‘AIDS and Power’, ‘the Youth and AIDS’. Er waren afgezanten uit Botswana, Zimbabwe, Namibië, de VS, Engeland, België, Zuid-Afrika (waaronder zwaargewichten als Piet Swanepoel en Elvis Saal), Duitsland, Nigeria, Kameroen en niet te vergeten natuurlijk Nederland. Samen met professor Jansen van de Radboud Universiteit Nijmegen en 4 studenten (waaronder goede vriend Julien) die op dit moment in Limpopo onderzoek doen in het kader van het hacalara-project vertegenwoordigde ik Nederland.

De eerste keynote spreker begon over het feit dat man-vrouwverhoudingen niet zo slecht zijn in Zuid-Afrika als vaak in de literatuur wordt voorgesteld. Zijn volgende zin echter, deed anders vermoeden: “Women are not as passive as Western researchers think. Of course, women are not the head of a family. You could see the man as the ‘head’ of the family. Women however, are the ‘neck’ of a family, and a head cannot do without the neck. For example, they can occupy themselves with kitchen issues.” De toon was gezet… Niet veel later betoogde een andere spreker hartstochtelijk dat we meer moeten focussen op traditionele medicijnen zoals ‘the African potato’ en herbal medicines om AIDS te ‘behandelen’ in plaats van anti-retroviral drugs (conventionele medicijnen die hun werking wél hebben bewezen). Dit zijn slechts enkele voorbeelden die uitstekend laten zien waar sommige van de pijnpunten liggen bij de bestrijding van AIDS.

Met betrekking tot mijn eigen presentatie ben ik tevreden: er barste een flinke discussie los naar aanleiding van m’n af en toe behoorlijk schokkende bevindingen, maar het compliment “they should have given you a doctors degree instead of a masters degree” kon ik mooi in m'n zak steken…

Dezelfde avond werden we in het prachtige stadhuis van Durban in Victoriaanse stijl ontvangen door de mayor. De conclusie na drie dagen conferentie was duidelijk: de ‘golden bullet’ bestaat niet, maar de enige manier om de verspreiding van AIDS een halt toe te roepen is kennis vanuit verschillende disciplines met elkaar te verbinden om zo optimaal gebruik te maken van elkaars expertise. Alleen op deze manier kunnen we op termijn hoofd bieden aan de ziekte die elke dag duizenden slachtoffers vergt. Het vereist meer dan deze blog om de grote problemen te verklaren die de strijd tegen HIV/AIDS met zich meebrengt, maar bij gebrek aan een medische oplossing, ligt de oplossing op dit moment nog steeds in educatie en gezondheidsvoorlichting.

Uiteindelijk moet een gedragsverandering (bv, Abstain, Be faithful & Condomize) bij de doelgroep worden bewerkstelligd. Omdat het, zoals bij PR, soms moeilijk is om vast te stellen wat het werkelijke resultaat van een boodschap is, moeten we misschien allereerst tussenvariabelen gaan meten om succes vast te stellen (wordt de boodschap überhaupt opgevangen? wordt er over de boodschap gepraat?), omdat het moeilijk is (in)directe gedragsveranderingen naar aanleiding van een boodschap vast te stellen.

Volgende keer meer over een tweedaagse jachttoer op de grens met Botswana, de schijnbaar onoverkomelijke verschillen tussen zwart en blank en bezoek aan Anny, Irad en de weeskinderen…stay tuned!

“Soet bly en mooi wees, als jy stout moet wees, doe het voor die regte redes…”

Fasten your seatbelt, sit back and relax...

Sani bonani

Eindelijk een teken van leven uit het prachtige Zuid-Afrika. TIA = This is Africa schiet hier meerdere keren per dag door m’n hoofd en probeer ik tot m’n lijfsspreuk te verheffen. ‘This is Africa’ gold dan ook niet minder voor het zoeken naar een internetverbinding…

Maar laten we het even chronologisch aanpakken…


De reis is goed verlopen, wat zeg ik: goed verlopen? De reis is méér dan goed verlopen, maar dat leek er in het begin van de maandagmorgen nog helemaal niet op….Half 9 meldden professor Jansen en ik ons netje bij het incheckbalie op Schiphol. Bij het digitale inchecken op Schiphol ging er direct iets mis waardoor ik me bij de ‘handmatige incheckbalie’ moest vervoegen. Het was inmiddels half 10 en de dame liet ons vriendelijk weten dat ik daar “maar een uurtje” zou hoeven te wachten, terwijl we om half 11 zouden vliegen… Na wat ‘persuasieve krachttermen’, geheel in de stijl van het aanstaande congres, stond ik binnen 5 minuten mijn bagage in te checken :). Vervolgens gaf de computer bij het inchecken van de bagage een foutmelding, en de bijzonder onhandige KLM juffrouw vroeg of ik het erg vond om op plaats 5c in het vliegtuig te gaan zitten…”Geen enkel probleem, mevrouw, maar mag ik dan nu door de Security?”. Om half 11 ving de reis dan eindelijk aan. Terwijl Professor Jansen naar rechts ging in het vliegtuig, mocht ik links afslaan en wat bleek:
Business class, champagne om 10:30, Australian ijs, Mexican wraps, cointreau, cognac, 4 warme maaltijden, uitgebreide wijnkaart en de meest ontspannen stoelen (die in een handomdraai in een bed veranderden om nog maar niet te spreken spreken van de stoelmassages). Met m’n 1,80 ben ik niet heel lang, maar ik redde het niet de stoel van m’n voorganger met m’n tenen aan te raken. Ik zal nooit meer zo luxe reizen…dus ik probeer het gevoel nog even vast te houden…
Toch moet ik zeggen dat ik me wat ongemakkelijk voelde tussen de overige business class reizigers en begon op een gegeven moment ook op te vallen omdat ik de enige was die de stewardessen bedankte op de momenten dat ze iets kwamen brengen…dat HOORT DUS NIET in de business class.. Zo zie je maar weer, het leven van een business class reiziger gaat niet over rozen.

Na aankomst op het prachtig vernieuwde OR Tambo International Airport in Johannesburg waren er natuurlijk niet minder dan 10 mensen die ons aanschoten om onze koffers te dragen, gelukkig had ik van de vorige keer geleerd en waren het deze keer maar twee lokale bewoners, die er met de noodzakelijke ‘tips’ vandoor gingen.


De volgende dag volgde de doorvlucht naar zonnig Durban: 24 graden, uitzicht op het nieuwe stadion en de Indische Oceaan (zie foto). We hebben voor Zuid-Afrikaanse begrippen flink betaald voor het prima hotel omdat daar wireless internet zou zijn, maar zoals gezegd, we hadden het kunnen weten, TIA = This is Africa…dus nu na veel moeite een post kunnen doen. Het feit dat we direct aan de prachtige kust van Durban zitten maakt een boel goed…

Vandaag was de eerste dag van de zeer interessante conferentie, waarover ik jullie in een volgende post meer ga vertellen. Interessant: enige tips die we kregen voor onze tocht naar de conferentie…de Durbanezen gaven ons te kennen vooral ruim voor de verkeerslichten af te remmen om niet volkomen stil te hoeven staan zodat we minder kans hadden beroofd te worden. Denk er verder aan vooral op de binnenste banen te blijven en niet de buitenste omdat de kans op carjacks hier kleiner is. Hoewel het hier prima weer is, en heerlijk ’s avonds buiten te zijn, zie je vanaf 18:00, dan wordt het hier donker (het is immers winter), letterlijk geen hond meer op straat…en dat is niet voor niets.



De volgende keer praat ik jullie bij over de wondere wereld van man-vrouw verhoudingen in Zuid-Afrika, mijn presentatie die een boel aversie opriep, het wonderlijke bezoek aan de burgemeester van Durban en de wereldkampioenschappen beachvoetbal die midden voor ons hotel plaatshebben.

Als je niet kunt delen, kun je ook niet vermenigvuldigen...

Zoals ik in m'n vorige blogpost al aankondigde wil ik niet met lege handen naar Zuid-Afrika gaan. Tijdens mijn verblijf in Limpopo vorig jaar, maakte ik kennis met Irad, een fanatieke student die het als z'n levenstaak zag die 'makgoa', oftewel ons blanken, een beetje wegwijs te maken in de jungle die Sovenga heette. Hij woont met z'n moeder en broer op ongeveer 20 minuten rijden van de University of Limpopo in Gamamapotze. De bewoners van het in de bergen gelegen dorp in ruig terrein zijn verstoken van stromend water, elektriciteit en enig comfort. Nadat we elkaar vijf maanden kenden, nodigde hij mij en m'n medestudenten van de Radboud Universiteit, die ook onderzoek deden in Limpopo, uit z'n hometown Gamamapotze te bezoeken. En daar maakten we kennis met de Zuid-Afrikaanse equivalent van Moeder Theresa, behalve dan dat ze niet zo bekend is, niet haar aanzien heeft, geen geld heeft om kansloze wezen te helpen en niet in de laatste plaats ook geen benen heeft...


Anny Mamaregane heeft haar benen jaren geleden verloren na een infectie en na lerares te zijn geweest, was ze opeens aan haar huisje gekluisterd. Maar bij de pakken neerzitten, ho maar. Anny is een trotse vrouw en omdat ze belangrijk voor haar community wilde blijven besloot ze een opvang op te zetten voor weeskinderen van AIDS-slachtoffers en de allerarmste kinderen. Eerst was er 1, toen waren er 2 en het werden er al snel 17. Toen wij er afgelopen jaar waren, waren er inmiddels 54 kinderen. Door de verschrikkingen van HIV/AIDS neemt dit aantal nog steeds toe. Met het kleine beetje geld dat zij heeft verdiend en voor handen heeft, geeft ze de kinderen wat te eten, wat te drinken en probeert ze ze ook nog te helpen met hun huiswerk. Om de kinderen hun leefomstandigheden voor even te laten vergeten zingen en dansen ze samen. De meeste kinderen hebben niet eens schoenen en dragen alleen vodden. De dagelijkse maaltijd bestaat eigenlijk alleen uit maïspap en met wat geluk een stuk brood.


Inmiddels heb ikzelf een aardig bedrag opzij gezet dat ik Anny wil aanbieden. Mijn vraag aan jullie is om dit vooral aan te vullen zodat zij het goede werk dat ze nu verricht, kan voortzetten. Op dit moment moet Anny het doen met haar eigen geld en het kleine beetje dat ze van de mensen in haar dorp kan lospeuteren. Ze heeft het hard nodig, alle kleine beetjes helpen, dus stort vooral wat je kunt missen...Omdat het openen van een nieuwe rekening geld kost, wil ik jullie vragen te storten op mijn persoonlijke rekening 912078723 t.n.v. Kees Verheij te Groenlo onder vermelding van 'Wezenproject Anny'. Over twee weken zal ik dan het bedrag dat we samen kunnen binnenhalen, aanbieden aan Irad en z'n moeder. Hopelijk kan ik haar dan een mooi bedrag overhandigen om eten en drinken, kleren, andere noodzakelijke benodigdheden en wat schoolboeken en schoolspullen te kopen. Mijn dank is groot en eeuwig!

BAIE DANKIE!

Stung by the African bug....

Tobela makgoa,

Over 2 weken vertrek ik wederom, deze keer helaas maar voor 2 weken, naar de door mij geliefde Rainbownation: Zuid-Afrika.
Zoals velen van jullie weten is het kleurenpalet van de Rainbownation nog niet helemaal ingekleurd en behoeft Bafana Bafana nog behoorlijke opbouwwerkzaamheden. Met name op het gebied van HIV/AIDS zijn er nog veel stappen voorwaarts te maken en in het kader hiervan vertrek ik ook opnieuw naar het Afrikaanse continent.
Samen met Professor Jansen, bij wie ik ben afgestudeerd, zal ik een conferentie bijwonen in Durban van de African Association for Rhetoric waar ik over mijn onderzoek over traditionele gewoonten en gebruiken in relatie tot HIV/AIDS zal gaan spreken dat ik afgelopen jaar heb uitgevoerd in Limpopo, Zuid-Afrika. Naast onze presentatie op de conferentie in Durban heb ik samen met Professor Jansen een artikel geschreven. In Durban zullen naast hoogwaardigheidsbekleders verschillende Zuid-Afrikaanse HIV/AIDS experts, alsook experts uit allerlei verschillende domeinen vanuit de rest van de wereld samenkomen om van gedachten te wisselen over de ziekte die in sommige provincies meer dan 20% van de bevolking in z'n greep heeft. Een geweldige kans natuurlijk waar ik dan ook erg blij mee ben en trots op ben. De meeste voorbereidingen zijn inmiddels getroffen: noodzakelijk inentingen, medicatie, onderdak, vliegreizen, etc. etc.

Maandag 29-6 kom ik aan in Johannesburg, om de volgende dag direct door te vliegen naar Durban voor de driedaagse conferentie. Zaterdag 4 juli vlieg ik terug naar Johannesburg om vervolgens voor ruim een week door te reizen naar Polokwane, het oude Pietersbrug, in Limpopo om oude bekenden en vrienden op te zoeken zoals Erad, Basala, Mosa, Jackyboy, de familie Calitz, en niet te vergeten goede vriend Julien, die op dit moment samen met medestudenten van de Radboud Universiteit Nijmegen onderzoek uitvoeren aan de University of Limpopo.
"I'm stung by the African bug" en ik wil niet met lege handen naar het land terugkeren waarop ik vorig jaar verliefd ben geworden...en daar kan ik jullie hulp ook goed bij gebruiken, maar daarover de volgende keer meer...